Trauma

Leave a comment

Na een ietwat vermoeide avond op mijn werk in het eetcafé fiets ik rond de klok van elf richting huis. Waarom moeten mensen toch altijd anderhalf uur ongegeneerd blijven tafelen terwijl alle andere gasten al lang en breed liggen uit te buiken op de bank? Het voorval wordt immer gevolgd door de ongemeend verraste oneliner: “Oh, hemel Juul, ik geloof dat we de laatsten zijn!” Goh. “Ja en jullie willen vast ook naar huis hè. “Nee mevrouw, wij zitten hier liever de hele nacht op een barkruk de glazen te poleren. Ja u wordt ook bedankt!” Toch zou mijn leven zonder deze horeca avonden saai zijn. Als Juul en metgezel niet zo lang hadden gedaan over één glaasje Chardonnay (“Ik zeg altijd ChardoJA, hahaha!”, aldus Juul), was ik mijn schennispleger niet tegengekomen.

Hij komt me tegemoetlopen op het voetpad links van me. Meters voor ik hem passeer trekt hij vliegensvlug zijn broek omlaag. In eerste instantie denk ik dat het een dronken student is die gewoon heel nodig moet plassen. Verkeerd gedacht. Wanneer broek en onderbroek op zijn knieën vallen, grijpt hij zijn lul beet en begint er als een bezetene aan te trekken. Ik verstijf. Ben gechoqueerd en vreemd genoeg voel ik me zelfs een beetje gebruikt. Mijn ogen zien piemels in de seconden die daarop volgen en ik stevig doortrap. Ik durf niet om te kijken, begin te lachen en kan me alleen maar afvragen hoe mijn schennispleger zich nu zou voelen. Trots? Bevrijd? Nog benieuwder ben ik naar de afloop. Zou hij daar nog staan, driftig rukkend tot hij klaarkomt, terwijl buurman Joop nog even langsloopt voor het laatste rondje met de hond? Ik bid van niet.

Mijn schennispleger is blijkbaar goed op dreef. Wanneer ik de volgende morgen het stadskrantje opensla, staat hij op de voorpagina. Ik citeer: “De politie adviseert bewoners indien mogelijk foto’s te maken van de verdachte”. Ik baal als een stekker. Had ik dat geweten, dan kwam het beste shot uiteraard van mij. Ach, ik kan het natuurlijk nog altijd voor ze uittekenen. Het bericht wordt afgesloten met een oproep contact op te nemen met de politie indien u getuige of slachtoffer bent geweest. Ik besluit te bellen. Dat ben ik immers verplicht als verstandige, betrokken Bosschenaar. Voordat de telefoon überhaupt over gaat hoor ik het volgende bandje: “Dit informatiegesprek kost € 0,90 cent per min, met een starttarief van € 0,11 cent. Plus uw gebruikelijke belkosten.” Ik gooi de spreekwoordelijke hoorn op de haak. Houdoe. Dan maar leven met dit trauma.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *