Gaatje

comment 1

Sommige mensen zijn bang voor de tandarts. Zo bang dat ze bij de gedachte alleen al spontaan beginnen te hyperventileren. Een bezoek om die reden zo lang mogelijk uitstellen. Ik niet. Bang ben ik voor andere dingen. Voor honden – want die bijten dus echt wel –, bussen en spreken in het openbaar. Mijn tandarts heeft geen praktijkhond, ik ga er altijd op de fiets naartoe en als ik het goed uitstippel, kruis ik onderweg geen bus. Met alle haakjes, polijstborstels en speekselzuigers in mijn mond kom ik bovendien nauwelijks aan spreken toe. En dat terwijl ik in de geborgenheid van deze tandartspraktijk best mijn hart zou luchten. Mijn tandarts voelt als een verre vriend. Zo’n vriend die je niet vaak ziet, maar als je hem ziet, weten jullie allebei dat het goed zit. Jullie op hetzelfde punt verder kunnen gaan daar waar je elkaar de vorige keer achterliet. We weten wat we aan elkaar hebben. Ik schat hem net zo oud als mijn vader nu zou zijn. Iets jonger misschien. Dat hoop ik althans, want met pensioen gaan mag hij nog niet. Ik heb nog nooit een gaatje gehad. Daar ben ik best trots op. Op feestjes zeg ik het ook weleens. Als iemand vertelt over een promotie, of opschept over verloren kilo’s. Bewondering alom. Komt door mijn vader, denk ik. Hij had sterke tanden. Ook stonden ze mooi recht. Schitterende lach. Aanstekelijk ook. En hard.

We gingen altijd samen naar de tandarts. Terwijl mijn vader in de stoel lag, zijn opgepoetste Van Bommels tegen elkaar aan tikkend, speelde ik op de grond met de duploblokken. Binnen twintig minuten stonden we weer buiten. Terwijl de fluoride nog aan mijn hoektanden vastgeplakt zat, fietsten we richting Drop Inn. Vanaf de stang wees ik mijn vader de weg. Zijn overhemd wapperde in de wind en zijn kin rustte zachtjes op mijn kruin. Het was warm die dag. Voor vijftien cent koos ik een kikkertje, een citroenkauwgom en een groene zurenmat die ik pas na een halfuur op mocht eten. Tandarts’ orders. Inmiddels zijn we vierentwintig jaar verder. Ik heb nog steeds dezelfde tandarts. Ook dezelfde vader, maar we gaan niet meer samen. Toch is hij er altijd bij. Ik herken hem in de geel geschilderde deurposten, de schilderijen aan de wand, in de spiegel op het toilet en in de ogen van mijn tandarts. Vandaag viel de uitnodiging voor mijn tweejaarlijkse controle op de mat. Even kijken of ik deze week nog een gaatje heb.

Comment 1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *