Geen taart

comments 19

Het regent. Op verjaardagen hoort het niet te regenen, vind ik. Zeker niet zoals vandaag. Met tussenpozen. Ik haat tussenpozen. Of het moet heel de dag regenen, of gewoon niet. Maar goed, jij bent dood, dus nat word je toch niet. Ik wel. Want ik ga naar je graf, samen met mama. Op de fiets, omdat mama wist dat er een tussenpoos aankwam. Ze had gelijk.

We fietsen langs ons oude huis. ‘Ik wil eigenlijk wel even in de tuin kijken.’ ‘Ben je gek, mam, dat kan echt niet hoor!’, sis ik. Ze doet alsof ze me niet gehoord heeft, stapt af en loopt de tuin in. ‘Moet je kijken hoe mooi Berkie erbij staat!’ De berkenboom aka Berkie, staat al zo’n vijftien jaar in de tuin. Op een zomerse zondagmiddag kwam papa, bezweet en een tikkeltje gehaast, de tuin in gefietst. Uit zijn linker fietstas kwam een heel schattig boompje tevoorschijn. ‘Vanwaar de haast, Ruud?’, vraagt mijn moeder. ‘En waar komt dat leuke boompje vandaan?’ ‘Ja, dat is het hele punt’, grinnikt mijn vader, ‘die heb ik dus mooi uit de polder meegenomen.’ Vandaag staat hij er nog, Berkie. En wij ook. Te brullen naast een joekel van een berkenboom, in een tuin die ooit de onze was. En dan begint het weer te regenen.

‘Zullen we eerst een kaarsje opsteken in het kapelletje?’, vraag ik wanneer we de begraafplaats op fietsen. ‘Natuurlijk! Maar dan moeten we ‘m daarna wel weer uitblazen’, grapt mijn moeder. ‘Hij is tenslotte jarig.’ Mijn vader is vandaag 60 jaar geworden. Aan taart deed hij nooit. ‘Daar word ik dik van’, zei hij dan. In plaats daarvan bestelde hij een glaasje rode wijn. Vandaag eten mama en ik dan ook geen taart, noch gebak. Vandaag drinken wij wijn, rode wijn. Op de grond, voor jouw graf, tijdens een tussenpoos. ‘Proost pap. Op jou.’

Comments 19

  1. Marja Bakker 16 januari 2016

    Hier Marja voor Rosa.

    Wat een tedere herinnering. Rosa. Mooi dat een herinnering kan groeien op vruchtbare grond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *