Ongezocht ongeluk

comments 6

Na een glas wijn in het café smokkel ik de overgebleven nootjes ongezien (want onder mijn sjaal) mee de zaal in. Ondanks het feit dat het een schaaltje ordinaire pinda’s is, voelt het alsof ik zojuist een zak cocaïne het land binnen heb gesmokkeld. Een gevoel van euforie overvalt me en het zweet staat op mijn voorhoofd. Wanneer we een plekje gevonden hebben bekijk, of beter gezegd verslind, ik de buit. Nog tijdens het reclameblok werk ik alles naar binnen. Het gevolg: een gortdroge mond. Op dat moment stapt de mevrouw van de kaartcontrole naar voren en vertelt ons dat de film tweeëneenhalf uur zal duren. Zonder pauze. Ik voel me meteen verraden. Ze wist het!

Vaak kan ik dit soort irritaties maar moeilijk van me af zetten, maar vandaag ben ik de droge pinda nasmaak meteen vergeten. The Revenant is adembenemend. Op de fiets terug naar huis raak ik er niet over uitgepraat en ook thuis evalueer ik verder. In mijn dromen van die nacht komen zelfs beelden uit de film voorbij. En nee, niet alleen van Leonardo. Ook van beeldschone, ongerepte natuur, karakteristieke indianen gezichten en vechtende pelsjagers. Het beeld dat echter het vaakst terugkomt in mijn droom is dat van een boom. In de filmzaal had ik al een voorgevoel dat dit moment eraan zat te komen. Het is de muziek en de manier waarop de camera vanaf de wortels langzaam omhoog beweegt. Wat volgt is een ijzige stilte. Het lijkt zelfs alsof de wind even is gaan liggen. Ik wil mijn hoofd afwenden, maar het lukt niet. En dat geeft niet.

Nu was het in dit geval geen zelfmoord, het was moord. Moord is het op onwettige wijze opzettelijk beëindigen van het leven van een ander, waar een strafverzwarend element aanwezig is. In onder meer het Belgische, Nederlandse en Surinaamse recht is dat strafverzwarende element de zogeheten voorbedachten rade, aldus Wikipedia. Maar wat zegt dat over zelfmoord? Doet men dat dan ook met voorbedachte rade? Op dat moment denk ik aan de uitzending van De Wereld Draait Door waarin dichter Ellen Deckwitz en uitgever Robbert Ammerlaan kwamen vertellen over ‘Wakend over God’, de dichtbundel die Joost Zwagerman (die ik trouwens veel op mijn vader vind lijken, maar dat is weer een heel ander verhaal) vlak voor zijn dood voltooide. Matthijs van Nieuwkerk suggereert in zijn intro dat Zwagerman zijn zelfgekozen dood aankondigt in de dichtbundel. ‘Ik geloof het nog steeds niet’, zegt Ammerlaan, die ter illustratie vertelt over een boekje van de Oostenrijks-Duitse schrijver Peter Handke. ‘In dit boekje, dat de prachtige titel Wunschloses Unglück draagt, schrijft Handke over de zelfmoord van zijn moeder. Zo heb ik het altijd gezien: ongezocht ongeluk. Ik ben ervan overtuigd dat het Joost eerder is overkomen, dan dat hij het heeft gezocht.’

Ik heb dit fragment denk ik wel twintig keer teruggekeken, want het idee dat de dood ook mijn vader is overkomen, verzacht. Ik hoop dat hij zelf ook gelooft dat hem dit is overkomen. Het is in ieder geval niet zijn eigen schuld, het is de schuld van een ongezocht, ongelukkig leven.

Comments 6

  1. Marielle Dammers 24 februari 2016

    Roos wat een prachtig geschreven stuk, ik denk ook dat je gelijk hebt. De dood is hem overkomen. Ook Eric is het gewoon overkomen. Laat het dadelijk meteen aan Jo lezen ben er helemaal van onder de indruk. Liefs Marielle

  2. Prachtig geschreven, ontroerend, je kunt het: Ga zo door!
    Kus van ons beiden, Jan en René

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *