Scherven

comments 4

De dag begint zoals alle anderen. Toch is vandaag anders, want mijn vriendin gaat verhuizen. Helemaal naar Amsterdam. Ik heb beloofd haar te helpen, dus om tien uur sta ik bij haar ouders op de stoep. Ik bel aan en denk dat ik de rest van de verhuisploeg al aan de koffie hoor zitten. Soms hoor je dingen die er niet zijn. De verhuisploeg blijkt namelijk enkel te bestaan uit mijn vriendin en haar vader. Ik herken hem amper zonder strikje. Er is ook geen sprake van koffie. Wel van heel veel spullen. In uitpuilende boodschappentassen, koffers en schoenendozen. Hier en daar liggen ook losse attributen, zoals een lichtblauwe yogamat, een oud gordijn met vlekken en een schilderijtje met een zoet kijkend bambi hertje. “Gelukkig ben je wel goed in heel veel andere dingen.” Mijn vriendin grijnst. “Ik kan inderdaad geweldig goed koken.”

We beginnen met het bed, want zonder bed geen Amsterdams leven. Misschien beginnen we ook wel met het bed omdat ze altijd zeggen dat je met de zwaarste taken van je to-do-lijst moet beginnen. Dat zou zomaar kunnen. Ik sta in ieder geval boven aan de trap, mijn vriendin beneden en haar vader heeft zich ergens halverwege achter de springveren vastgezet. Hij houdt de zijkant van het gevaarte vast en geeft met een rood hoofd aanwijzingen. “Zakken, zakken, zakken! Draaien, draaien, draaien!” Terwijl ik zijn instructies opvolg, vraag ik me af waarom hij alles drie keer zegt. Waarschijnlijk omdat hij denkt dat tillende vrouwen in trapgaten nou eenmaal een extra aanmoediging nodig hebben. Op het moment dat ik hem om opheldering wil vragen, knalt een van de poten tegen de glazen lamp aan het plafond. Het glas breekt en de scherven belanden in een van de open verhuistassen. “Ho, ho, ho, ho.” Oké, dat was vier keer. “Zakken, dames! Zakken, zakken, zakken. Niks aan het handje, die lamp was toch van je moeder. Het gaat hartstikke goed.” “Totdat jíj de verkeerde instructie gaf, ja!”, snauwt mijn vriendin. “Ho eens even, dame. Jullie volgen mijn aanwijzingen gewoon niet goed op. Dát is het!” Ik haal adem om tussen beiden te komen, maar in plaats daarvan slik ik mijn woorden in en aanschouw met het bed leunend op een tree het tafereel. Ik wou dat ik het was die zo op de trap stond te kibbelen met haar vader. Misschien ooit nog eens. Want scherven brengen geluk.

Comments 4

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *